Eğer aile üyelerinizden biri şizofreni, bipolar bozukluk, Alzheimer ya da ağır bir bağımlılık süreci yaşıyorsa; aslında her gün yaşayan birinin yasını tutuyorsunuz demektir. Bu, yaşarken çoğu kişinin fark edemediği, oldukça zor bir deneyimdir.
Evimizin o bildik hikayesi, bir gün hiç bilmediğimiz bir yaşama dönüşür. Kapı numarası aynı kalsa da içerideki sarsılmaz güven yerini derin bir belirsizliğe bırakır. Karşınızdaki insanın özünün, tepkilerinin ve sizinle kurduğu bağın bir hastalıkla parçalanmasına şahitlik etmek, yasın en sahipsiz hâlidir.
Bir cenaze olduğunda herkes yas tutmanıza izin verir; ama bu süreçte yaşadığınız kaybın görünür bir karşılığı yoktur.
Araştırmalar gösteriyor ki, bu durumdaki aileler en çok anlaşılamamaktan ve toplumsal damgalanmadan yoruluyor. Literatürde buna “belirsiz kayıp” deniyor; acınızın dış dünyada karşılığının olmaması, yargılanma kaygısı ve sessiz damgalanma korkusu bu süreci daha da ağırlaştırıyor.
Bu çok zorlu yaşam deneyimi için sizler adına yazmak istedim.
Psikoterapi, bu çaresizlik karşısında durumu “düzeltmek” için değil; öfkeden sızlayan suçluluğa kadar tüm duyguların nefes alabileceği, esneyebileceği bir alan açmaktır.
Bu süreçte, yaşamı tüm bu güçlüklere rağmen birlikte yeniden inşa etmenin yollarını arayabiliriz; fark eden birinin yanınızda olduğunu bilmek de buna dahildir.
